Youngtimery (cz. 2) – koła i opony w samochodzie klasycznym

Na przestrzeni wielu lat produkcji samochodów stosowano różne typy felg i opon. Początkowo samochody wyposażano w koła o konstrukcji podobnej do tych spotykanych w wozach, bryczkach i dorożkach. Były to przeważnie koła drewniane, wyposażone w stalową obręcz jezdną lub stalową obręcz z nakładką gumową oraz stalowe koła szprychowe, wyposażone w obręcz z nakładką gumową.

Zastosowanie nakładek gumowych możliwe było dzięki wynalazkowi Amerykanina Charlesa Goodyeara, który już w 1839 roku opracował proces produkcji gumy z kauczuku naturalnego. Niestety, pierwsze opony pneumatyczne (pompowane) nie nadawały się do ciężkich samochodów. Oponę pneumatyczną opatentował w 1846 roku Robert William Thompson, ale jego wynalazek nie rozpowszechnił się w powozach i bryczkach z powodu awaryjności. Niezależnie oponę pneumatyczną do roweru wynalazł John Boyd Dunlop w 1888 roku. Z kolei jego wynalazek wykorzystał i poprawił Édouard Michelin, który w 1891 roku wynalazł rozbieralną, dętkową oponę pneumatyczną. Niestety, największą wadą wszystkich ówczesnych opon pneumatycznych było to, że słabo trzymały się na felgach, łatwo spadały i szybko ulegały uszkodzeniom na wyboistych drogach.

[gallery] [/gallery]
Innowacją, która wpłynęła na rozpowszechnienie ogumienia pneumatycznego, było wynalezienie w 1922 roku opon wysokociśnieniowych. Opony te, nazywane też zaczepowymi, felcowymi lub fartuchowymi, wyposażone były w twarde gumowe grzbiety na obwodzie wewnętrznym, które musiały zostać wciśnięte w obszerne szczeliny (rowki) na obwodzie obręczy. Później opony fartuchowe wyposażono także w szerokie fartuchy wspomagające osadzenie, dociskane do obręczy przez napompowaną dętkę. Dobre osadzenie opony na obręczy zapewniało wysokie ciśnienie o wartości powyżej 4 atm. Przy tak wysokim ciśnieniu opony były twarde jak skała, a przy niższym spadały. Uzyskano jednak dostatecznie pewne połączenie opony z felgą bez konieczności klejenia, a także komfort jazdy nieco wyższy niż w przypadku kół wyposażonych w lite nakładki kauczukowe.
Szerokie zastosowanie kauczuku skłaniało naukowców do poszukiwania metod produkcji kauczuku syntetycznego. Wyprodukować taką substancję udało się już w 1909 roku w Niemczech, ale wynalazek nie upowszechnił się z powodu wysokich kosztów i niskiej wydajności procesu. Z kolei proces produkcji syntetycznej gumy został udoskonalony dopiero w 1940 roku. Pionierem w produkcji dętek z kauczuku syntetycznego była firma B.F. Goodrich.
Koła stosowane do opon fartuchowych składały się ze stalowej lub drewnianej obręczy, której spód był płaski, a boki przypominały w przekroju literę „C”. Obręcze blaszane były zazwyczaj wykonane z cienkiej blachy i przy najechaniu na przeszkodę łatwo ulegały uszkodzeniom. Obręcz przytwierdzona była do piasty za pomocą cienkich regulowanych szprych stalowych lub grubych szprych drewnianych. Wykorzystanie szprych stalowych i nypli osadzonych w otworach wykonanych w obręczy wymuszało zastosowanie dętki i dodatkowego ochronnego fartucha dolnego, umieszczanego wewnątrz obręczy. Fartuch dolny chronił delikatną dętkę przed uszkodzeniem przez główki nypli. Przy montowaniu opony na obręczy należało tak...

Reklama w Świecie Opon

Raport warsztatowy

Zapisz się, aby otrzymywać regularnie "Raport Warsztatowy"

Twój e-mail

Zamów prenumeratę

Projekt i realizacja:
2007-2012 GlobalVanet